Mój blog » 2006-09-21 21:00:06

Kraju mój, kraju barwny....

Jadąc sobie dziś rano tramwajem do fabryki Pozytywnych Wibracji w której od jutra pracuję zauważyłem obok stojącego dżentelmena. Pan był w wieku około 40 lat, w eleganckim graniturze, z aktóweczką. W pewnym momencie, gdzieś tak na wysokości Wisły, zadzwonił do niego telefon komórczany. W zasadzie "zadzwonił chyba" gdyż zamego momentu dzwonienia nausznym świadkiem być nie byłem, ale pan wyciągnął komórkę, spojrzał na nią srogim okiem po czym odebrał i kulturalnym głosem rzekł "Tak słucham?", więc pewnie telefon dzwonił. Lub przynajmniej wibrował. Co wyczerpuje także w mym odczuciu znamiona dzwonienia. Wracając do pana... w środkach musowego transportu czasem nie sposób nie słyszeć czyjejś rozmowy telefonicznej - to zresztą temat na osobne wynurzenia. Z treści rozmowy prowadzonej przez elegancko skrojonego pana w ubranym garniturze wynikało, że pan ów jest kimś w rodzaju prezesa, lub przynajmniej menadżera. Albo managera. I tu naszła mnie pewna refleksja drwiąca nieco: a cóż to za prezes co tramwajem jeździ.

Jakie to nasze, prawda? Przaśne, narodowe, ortodoksyjne... i cholernie chore. Jak bardzo chore przyszło do mnie w tej samej praktycznie chwili, gdy pojawiła sie ta myśl niecna! Bo z jednej strony ekscytujemy się że w Szwecji premier na rowerze jeździ do pracy, z tej samej strony ciskamy się że ten czy tamten odstojnik państwowy limuzyną się rozbija a budżet trzeszczy, a z drugiej.... pojawiają sie taki myśli jak ta u mnie. Wstyd mi sie zrobiło. Chyba nawet za wszystkich, co tak kiedykolwiek pomyśleli....

Chyba przestanę myśleć w tramwajach. Albo przyjamniej przeproszę się z muzyką ze słuchawek....